Bye bye consultant

Een tijdje geleden is er een boek verschenen met de titel “bye bye consultant“. Ik heb het nog niet gelezen, maar de titel is sowieso intrigerend. Managementboeken zijn er genoeg, maar er zijn er maar weinig die zo duidelijk stelling durven te nemen. In de visie van auteur Cees Min zijn consultants totaal overbodig. De enige manier waardoor organisaties kunnen veranderen is dat de 0rganisatie zelf in beweging komt. En daar zijn geen consultants voor nodig. Een paar mooie stellingen uit het boek:

  • Analyseren van problemen is tijdverspilling
  • Houding is niet belangrijk, alleen gedrag telt’
  • Een goede leider is een dictator 

Uiteraard allemaal lekker kort door de bocht, maar daardoor is het wel prikkelend. En ergens heeft hij natuurlijk wel een punt (hoewel het wel uitermate apart is dat Cees Min zelf ook (nog steeds) consultant is). Lees hier een recencie op managementboek.nl.
Op Entrepreneur.com vond ik een lijstje met de top 10 van redenen waarom organisaties consultants inhuren:
1. A consultant may be hired because of his or her expertise.
2. A consultant may be hired to identify problems.
3. A consultant may be hired to supplement the staff.
4. A consultant may be hired to act as a catalyst.
5. A consultant may be hired to provide much-needed objectivity.
6. A consultant may be hired to teach.
7. A consultant may be hired to do the “dirty work.”
8. A consultant may be hired to bring new life to an organization.
9. A consultant may be hired to create a new business
10. A consultant may be hired to influence other people.
Van die hele top 10 zijn er volgens mij maar twee valide redenen om een consultant in te huren:

  • A consultant may be hired because of his or her expertise: huur een consultant in voor een eenmalige klus waar je zelf de kennis niet voor in huis hebt (en waar het niet veel zin voor heeft om die kennis echt in de organisatie te brengen)
  • A consultant may be hired to teach: huur een consultant in als je bepaalde kennis niet in huis hebt, maar waar het wél zin voor heeft om die kennis in huis te halen.

Alle andere punten zijn toch dingen die organisaties zelf zouden moeten kunnen. Of anders gezegd: een consultant kan in die andere gevallen de ‘pijn’ wel even verlichten, maar de echte duurzame oplossing zal toch vanuit de organisatie moeten komen en niet van een externe consultant.

Revolutie via social media? We notice what we choose to notice

Seth Godin (altijd goed voor dagelijkse inspiratie) schreef vandaag een kort stukje met de titel “Spotto!”:

Justine plays a game that involves finding yellow cars on the road and shouting the appropriate term as you see them. What you discover after just a few minutes is just how many yellow cars there are. A lot. We notice what we choose to notice. 

Zo werkt het natuurlijk met alle dingen. Ik heb het idee die vlieger nu helemaal opgaat voor alles op het gebied van social media. Dell haalt 3 miljoen omzet uit z’n Twitteraccount, en hop je leest erover op alle marketingweblogs. De relativering dat het gaat om minder dan 0,0025 (!) procent van Dell’s totaalomzet wordt door slechts weinigen opgemerkt. We notice what we choose to notice.
Ook zo’n fenomeen wat betreft social media is de onrust in Iran, en de manier waarover daar verslag van wordt gedaan. De normale journalistiek wordt het werken in Iran onmogelijk gemaakt. Daardoor zijn de CNN’s van deze wereld in belangrijke mate afhankelijk van nieuws wat de mensen in Iran zelf doorgeven.  Facebook & Twitter blijken daarbij de “channels of choice”. Dutchcowgirls schrijft over het gebruik van deze social media tools: “Een ingrijpende mediaontwikkeling, vergelijkbaar met de impact van de eerste videobeelden vanuit Vietnam in de jaren 70”. Misschien is dat ook wel zo. Maar misschien wordt je ook wel beinvloed door de mate dat je zelf van social media gebruik maakt.
Actieve Twitteraars kunnen niet om de situatie in Iran heen. Van groene avatars tot de constante stroom van “retweets” met belangrijke nieuwsfeiten. Daardoor lijkt het alsof social media inderdaad de grote katalysator zijn voor de situatie in Iran. Maar voor de 95% van de mensen die niks of weinig met social media hebben is de nieuwsvoorziening gewoon business as usual (krant, radio, tv). Social media hebben grote impact op de situatie in Iran? Ik weet het niet. Wat ik wel weet:

We notice what we choose to notice.

Het failliete businessmodel van online adverteren

Ik zat een artikel te lezen over online adverteren, en toen bedacht ik me dat (online) businessmodellen die het moeten hebben van adverteren failliet zijn. Aan de ene kant zullen veel consumenten dat fijn vinden (no more advertising!), maar het is natuurlijk toch een trieste zaak. Voor uitgevers en andere mensen/instanties die content publiceren betekent het namelijk dat het niet meer de moeite waard is. 
Een tijdje geleden was ik bij 212 Amsterdam. Daar sprak de hoofdredacteur van Elsevier over de website van het gelijknamige blad. Het bleek dat ze met een redactie van 6 mensen (lean & mean dus) in staat zijn om maandelijks meer dan 1 miljoen unieke bezoekers te trekken. Toen het vervolgens over de inkomstenkant ging bleek dat ze net kostendekkend waren. 1 miljoen bezoekers, net kostendekkend! En dat ligt niet aan Elsevier, maar aan de markt voor online advertising. Een laag effect in combinatie met lage prijzen is dodelijk.
Ben wel benieuwd waar het in de toekomst naar toe zal gaan. De hele mediawereld houdt tycoon Rupert Murdoch  goed in de gaten. Hij roept de laatste tijd dat consumenten moeten gaan betalen voor goede content. Zou het dan toch die kant op gaan? Wie het weet mag het zeggen.

Dat is nou nog eens een innovatieve e-commerce site!

Weinig websites zijn saaier dan e-commerce sites. Maar zoals altijd zijn er uitzonderingen. Een Japanse online kleding e-commerce website bewijst dat het ook heel anders kan. Kijk zelf maar.

Weinig websites zijn saaier dan e-commerce sites. Eerst kom je op de homepage, dan klik je op een productcategorie of aanbieding, dan krijg je een productpagina met plaatje & uitleg en daarnaast een grote “bestel nu” knop. Eigenlijk ben ik een groot voorstander van die saaiheid, want het werkt. Alleen: in online marketingland noemen we het dan niet saai, maar “undesign“.
Maar zoals altijd zijn er uitzonderingen. Een Japanse online kleding e-commerce website bewijst dat het ook heel anders kan. Kijk zelf maar. Eerlijk is eerlijk: ik snap geen hout van die hele site (laat staan dat ik er een order kan plaatsen), maar innovatief is het sowieso!
[en innovatief is iets heel anders dan succesvol, maar daar daar gaat het nou effe niet om. Dus: enjoy the inspiration!]

De macht der gewoonte

Meestal wordt de uitdrukking “de macht der gewoonte” als iets negatiefs gebruikt. Maar als het om weblogs gaat (of schrijven in het algemeen) heeft de macht der gewoonte juist iets heel positiefs.

Meestal wordt de uitdrukking “de macht der gewoonte” als iets negatiefs gebruikt. Als je automatisch naar een bepaalde winkel loopt terwijl je eigenlijk goed weet dat deze als drie maanden op een andere locatie zit. Dat soort dingen. Maar als het om weblogs gaat (of schrijven in het algemeen) heeft de macht der gewoonte juist iets heel positiefs. Een weblog beginnen is niet moeilijk, maar volhouden; da’s een heel ander verhaal.
Om te kunnen volhouden moet je voor jezelf een bepaalde “macht der gewoonte” creeeren. Ik ga dat in ieder geval doen. Iedere dag een stukje schrijven, no matter what. Inspiratie of geen inspiratie, maakt allemaal niet uit: gewoon schrijven. Zodra je deze macht der gewoonte hebt gecreeerd kun je iets gaan doen aan de kwaliteit & focus van je stukken. Ik ben benieuwd of deze benadering gaat werken (denk het wel :-). Ik weet in ieder geval dat de andere benadering niet werkt: eerst gaan zitten broeden op een unieke invalshoek en daarna nog veel langer broeden op briljante stukken die uiteindelijk nooit geschreven worden.
Daarom: de macht der gewoonte, it’s a positive thing!
Meer lezen? Twee interessante artikelen over schrijven en gewoontes:

Wat kun je nog toevoegen?

Hoeveel Nederlandstalige marketing webslogs zouden er zijn? Ik denk honderden. Van ulta-niche blogs tot de grote aggregators zoals Marketingfacts & Dutchcowboys. De vraag is dan wat je nog kan toevoegen. Ook maar een niche kiezen? Zou een goede strategie kunnen zijn, maar voor mezelf vind ik dat wat te beperkt. De focus op één en hetzelfde onderwerp maakt het voor mij te eenzijdig en saai.
Dus wat kun je nog toevoegen. Volgens mij blijft over: je mening.
Adam Singer: “What makes blogs special to you?  To me, it is the unique viewpoints of individuals who express their thoughts uninterrupted by editors or restrictions other than the self-imposed variety”

  • Taking sides shows confidence
  • When you write a strong opinion piece, your emotion is naturally behind it
  • It’s okay to be wrong
  • You’ll start interesting debates/controversies
  • Your readers, even if they disagree, will respect you for taking a chance
  • Writing neutral content all the time is boring
  • Mix up personal insight with opinions, logic and facts

 Spot on… that’s what I’m gonna do 🙂

Lonely Planet gids als iPhone App

Lonely Planet gaat haar reisgidsen publiceren als iPhone App. Op het eerste gezicht logisch, maar is qua inkomstenstroom wel zo’n slimme strategie?

Lonely Planet gaat haar reisgidsen publiceren als iPhone App. Op zich een logische move, alle printmedia lijken richting online te verschuiven, dus waarom zou dat voor reisgidsen anders zijn. Bovendien heeft mobiel digitaal nog een heel scala aan extra mogelijkheden (location based informatie verschaffing, connecten met andere reizigers etc.).
Maar toch… Is het wel echt een slimme strategie?

  • Mensen zijn gewend aan “digitaal is gratis”. Misschien is dat voor dit soort content anders, maar als mensen al gaan betalen voor deze digitale content vraag ik me af of ze bereid zijn om dezelfde bedragen neer te tellen als voor de ‘papieren’ gidsen.
  • En… hoe snel gaan mensen overstappen op zo’n iPhone App. Tuurlijk heb je de digitale voorhoede die het fantastisch vindt, maar ik denk dat onderschat wordt hoe groot de groep “laggards” is. Die laggards vinden de papieren gids wel best en hoeven helemaal niet zo nodig alles digitaal te doen. Full focus om digitaal gaat voor Lonely Planet dan toch pijn doen (aangezien ik denk dat de laggards verruit het grootste deel van het klantenbestand is).