Winst versus taakgerichtheid bij mediatypen

Gisteren schreef ik over wat de opkomst van mobiel internet betekent voor het businessmodel van Google. Van daaruit dacht ik verder na over hoe we verschillende mediatypen gebruiken en in welke mate we bij ieder type:

  • openstaan voor reclame
  • bereid zijn om te betalen voor content

Taakgerichtheid
Volgens mij is er voor beide punten een relatie met de “taakgerichtheid” van het medium. Ik heb geen echte defintie van het begrip taakgerichtheid, maar je kunt je voorstellen dat radio & tv weinig taakgericht zijn (passieve beleving) en dat search of apps voor je mobiele telefoon juist heel taakgericht zijn (je bent er zelf actief mee bezig / hebt de touwtjes in handen).
Geinspireerd op het boek The Back of the Napkin (Solving Problems and Selling Ideas with Pictures – nog niet gelezen) heb ik bovenstaand in een schema gezet op, jawel, een servetje:
taakgerichtheid

Relatie tussen winst & taakgerichtheid

Ik zie ook wel een relatie tussen taakgerichtheid en (de kans op) winst maken. Volgens mij moet je op één van de uiteinden van het spectrum van taakgerichtheid zitten om op een efficiënte manier winst te kunnen maken.
Winst & taakgerichtheid in schema:
winst-en-taakgerichtheid
Bovenstaand schema verklaart ook waarom content sites (bv: online kranten) zo’n moeite hebben met het maken van winst. Ze zitten precies in het midden: mensen staan er onvoldoende open voor reclame (vanwege de relatief hoge taakgerichtheid) waardoor adverteerders niet veel willen betalen voor advertising. Tegelijkertijd is de taakgerichtheid ook weer niet zo hoog dat mensen bereid zijn om te betalen voor content / diensten zoals bij mobiele apps.
Aanvullingen?
Er vallen nog veel kanttekeningen te zetten bij bovenstaande gedachtegang. Als je aanvullingen hebt om de redenering sluitend te maken (of juist volledig onderuit te schoffelen) dan lees ik het graag hieronder in de comments!

Het businessmodel van Sellaband (maar dan heel cool!)

sellaband_businessmodel
Bovenstaand schema (klik voor groot formaat) beschrijft het businessmodel van Sellaband, maar dan heel cool! Niks geen lange ingewikkelde verhalen, maar alles uitgelegd in de vorm van 9 plaatjes corresponderend met het businessmodel canvas van Alex Osterwalder.
Sellaband
Via Sellaband kunnen artiesten een CD opnemen als er genoeg mensen zijn gevonden die in ze willen investeren (die mensen zijn de ‘believers’). In totaal moet er $ 50.000,– worden ingezameld en iedereeen kan voor $ 10,– één of meerdere aandelen kopen. Daarvoor krijgen zij een CD en ook een deel van de opbrengsten als de artiest uiteindelijk succesvol wordt.
Bij succes worden alle opbrengsten worden gedeeld tussen Sellaband, de “believers” en de artiest. Sellaband is trouwens een Nederlands initiatief (opgericht door Pim Betis & Johan Vosmeijer). Meer op Wikipedia.
Businessmodel canvas & Sellaband
Het plaatje hierboven legt dus het businessmodel van Sellaband uit in de vorm van een schema gebaseerd op het ‘businessmodel canvas’. Dat canvas zijn de 9 bouwstenen waar een goed businessmodel volgens Alex Osterwalder uit bestaat. Wat je in het schema ziet zijn:

  • Partners (o.a. Amazon, Gemeente Amsterdam, Bol.com)
  • Key activities & key resources (o.a. geld- & aandelen beheer, contractmanagment, productie & marketing)
  • Value Proposition (mooi samengevat in “fan funded music”)
  • Client Relation & distribution communication (community via hun eigen website & relaties via sellers zoals Amazon)
  • Clients (de investeerders (believers), muzikanten en muziekliefhebbers die de CD’s kopen)
  • Costs (o.a. marketing, distributie, productie, software)
  • Revenue (o.a. CD verkoop, sponsoring, rente)

Ik ben niet persé fan van het concept/model van Sellaband, maar ik moet zeggen dat de weergave in dit schema erg mooi gedaan is! 
Complexe zaken worden ineens heel begrijpelijk
Het mooie aan (goede) schema’s is dat ze complexe dingen ineens heel begrijpelijk kunnen maken. In dat kader is het volgende boek wel redelijk briljant: The Back of the Napkin: Solving Problems and Selling Ideas with Pictures. Een boek over hoe je complexe strategieën als een simple tekeningetje op een servetje of bierviltje krijgt. Sounds like a good book for me… Hebbu!