Winst versus taakgerichtheid bij mediatypen

Gisteren schreef ik over wat de opkomst van mobiel internet betekent voor het businessmodel van Google. Van daaruit dacht ik verder na over hoe we verschillende mediatypen gebruiken en in welke mate we bij ieder type:

  • openstaan voor reclame
  • bereid zijn om te betalen voor content

Taakgerichtheid
Volgens mij is er voor beide punten een relatie met de “taakgerichtheid” van het medium. Ik heb geen echte defintie van het begrip taakgerichtheid, maar je kunt je voorstellen dat radio & tv weinig taakgericht zijn (passieve beleving) en dat search of apps voor je mobiele telefoon juist heel taakgericht zijn (je bent er zelf actief mee bezig / hebt de touwtjes in handen).
Geinspireerd op het boek The Back of the Napkin (Solving Problems and Selling Ideas with Pictures – nog niet gelezen) heb ik bovenstaand in een schema gezet op, jawel, een servetje:
taakgerichtheid

Relatie tussen winst & taakgerichtheid

Ik zie ook wel een relatie tussen taakgerichtheid en (de kans op) winst maken. Volgens mij moet je op één van de uiteinden van het spectrum van taakgerichtheid zitten om op een efficiënte manier winst te kunnen maken.
Winst & taakgerichtheid in schema:
winst-en-taakgerichtheid
Bovenstaand schema verklaart ook waarom content sites (bv: online kranten) zo’n moeite hebben met het maken van winst. Ze zitten precies in het midden: mensen staan er onvoldoende open voor reclame (vanwege de relatief hoge taakgerichtheid) waardoor adverteerders niet veel willen betalen voor advertising. Tegelijkertijd is de taakgerichtheid ook weer niet zo hoog dat mensen bereid zijn om te betalen voor content / diensten zoals bij mobiele apps.
Aanvullingen?
Er vallen nog veel kanttekeningen te zetten bij bovenstaande gedachtegang. Als je aanvullingen hebt om de redenering sluitend te maken (of juist volledig onderuit te schoffelen) dan lees ik het graag hieronder in de comments!

Na de kranten nu ook de weblogs doodverklaard? What's next?

Het ene na het andere medium wordt maar maar doodverklaard. Kranten zijn dood, tijdschriften zijn dood, en recentelijk  vorig jaar zijn zelfs ook de weblogs doodverklaard. Volgend jaar (als het al zo lang duurt) staat er natuurlijk ook iemand op die verklaard dat Twitter (of “microblogging” als je van buzzwords houdt) ook hardstikke dood is. Om dat het met elkaar praten uiteindelijk veel sneller gaat.
Wat een bullshit. Geen enkel medium gaat dood, het krijgt hooguit een andere rol.
De dood van de print industrie
Kranten & tijdschriften zouden sterven door gebrek aan interactie en doordat ze altijd achter de feiten aanlopen. Geprintte media zijn per definitie ‘yesterdays news’, en dus hopeloos achterhaald. Daar zouden de weblogs wel even verandering in gaan aanbrengen. Is dat ook gebeurd? Ik denk het niet. Het echte ‘harde nieuws’ is wel meer naar online verschoven. Kijk naar het succes van nu.nl: korte berichten, zonder al te veel diepgang, maar wel altijd zeer actueel. Voor echte achtergrondinformatie, kaders en diepgang over wat er in de wereld gebeurt vind ik persoonlijk de print media (zowel kranten als tijdschriften) nog altijd onovertroffen.
Kranten dood? Nee, ze zijn zich (min of meer gedwongen) meer moeten gaan toeleggen op de achtergronden bij het nieuws. Dat niet iedereen daar behoefte aan heeft is een ander verhaal, maar bestaansrecht hebben kranten volgens mij nog steeds.
En nu zijn ook de weblogs gestorven!
Vol bombarie gingen de weblogs de wereld veranderen. Altijd actueel. Boordevol interactie. Tot vorig jaar, toen bleek de de weblog wereld ineens een stuk minder hard groeide. Sterker nog: een hoop weblogs begonnen een zieltogend bestaan te leiden. Weg waren de regelmatige updates. De schrijvers kwamen er achter dat het toch wel veel energie kost om telkens weer met goeie blogpostings te komen. Een krabbel hier, en een widget daar op een van de social networks was veel makkelijker en laagdrempeliger. En toen kwamen ook nog eens de microblogging diensten zoals Twitter opzetten. Ik quote: “Zitten mensen te wachten op lange verhalen over een onderwerp? Als een link en je mening in 140 letters ook genoeg is ???”. En aldus werden de weblogs doodverklaard.
Weblogs dood? Nee, natuurlijk niet. Misschien zijn er wel minder postings dan voorheen, maar de kwaliteit van de berichten die geplaatst worden gaan juist omhoog. Korte beschouwingen plemp je op Twitter of misschien op een social network. Wil je echt ergens een weldoordacht statement over maken dan is een blogposting nog altijd de meest aangewezig manier.
Wat is nou mijn punt?
Laten we ophouden om het één na het andere medium dood te verklaren. Ze gaan niet dood, maar bij de opkomst van een nieuw medium krijgen de oude tools of kanalen hooguit een andere rol. Zo werkte het al toen de schilderkunst in het gedrang kwam door de fotografie . De succesvolle schilders dachten: “hoppa, dan maar niet meer levensecht schilderen, maar laten we abstractie kunst gaan maken”.
Als een medium zich aanpast en focust op z’n eigen kracht zal er altijd een bestaansrecht overblijven. Dood aan de doodverklaringen!
 

Commissie Brinkman… What would Google do?

Gisteren heeft de commissie Brinkman haar plannen gepresenteerd. Deze commossie van wijze mannen onder leiding van Elco Brinkman had de opdracht minister Plasterk te adviseren over “innovatiemogelijkheden binnen de pers en over de toekomst van nieuws en opinievoorziening in Nederland, toegespitst op de rol van de pers”. Ik heb het rapport zelf niet gelezen, maar wat ik er gisteren uit de media van begreep was het niet best. Elsevier vat het op deze manier samen:

Om de krantensector te kunnen redden, moet er een heffing komen op internetaansluitingen. Dat is het kernpunt van het advies van de commissie-Brinkman aan de sector.  

 De reactie van Geenstijl is nog wel iets krachtiger:

Krant ga dood, je hebt je kans gehad  

 Nou ja, het hele internet staat vol met reacties op de plannen van de commissie Brinkman. De een nog vernietigender dan de andere. So much voor de commissie Brinkman….
Maar wat als ze nu van te voren het boek “what would Google do” hadden gelezen? Misschien had het rapport er dan wel heel anders uitgezien. Het boek gaat in tegenstelling tot wat je zou verwachten niet zozeer over Google, maar meer over hoe het speelveld op het gebied van media totaal is veranderd. Google heeft met z’n zoekmachine de advertentieindustrie totaal op zijn kop gezet door echt te innoveren en daardoor de regels van het spel te veranderen.
In het boek beschrijft auteur Jeff Jarvis “nine new opportunities and models online that might – just might – support news, though on a vastly different scale”. De kansen die Jarvis ziet zijn:
1. Benader een nieuw soort adverteerders
2. Zet nieuwe diensten op
3. Zet eigen netwerken op
4. Ga spullen verkopen
5. Stap in nieuwe businesses
6. Beschouw nieuws als een ‘ecosysteem’, niet als product
7. ‘Publicy supported journalism’
8. Stap in educatie
9. Efficiency: Do what you do best and link to the rest
Voor een korte toelichting op bovenstaande punten, check Rethinking Media. Wat mij betreft had de commissie Brinkman zich beter kunnen storten op de kansen die Jeff Jarvis van “What would Google do” ziet. Als ze daar nou een paar concrete uitwerkingen / plannen van hadden gemaakt waren we nu een stuk verder geweest!