Niet de goedkoopste, wel de eenvoudigste: SimpleCompany

Keuzestress & hyperconcurrentie leiden er toe dat consumenten eigenlijk niet meer willen kiezen.  Daardoor onstaat er ruimte voor een nieuwe type speler in de markt en introduceer ik een nieuw concept: SimpleCompany. Een bedrijf dat producten & diensten verkoopt die nu heel ingewikkeld zijn, maar die door SimpleCompany terug worden gebracht naar de eenvoudige basis.
SimpleCompany is zeker niet niet de goedkoopste, maar wel de meest transparante & eenvoudigste. Een gat in de markt.
Keuzestress
Als consument wordt je helemaal doodgegooid met “speciale aanbiedingen”, “extra keuzemogelijkheden” en “offers you can’t refuse”. Als je wordt getriggerd door zo’n aanbieding op TV en vervolgens online gaat kijken hoe die aanbieding in elkaar ziet wordt je helemaal moedeloos: er is zoveel keuze…
Oorspronkelijk bestaat in de economie het idee dat meer keus leidt tot meer vrijheid, en meer vrijheid tot meer welvaart. Een paar maanden geleden schreef ik over de paradox of choice, een betoog dat meer keuze niet lijdt tot meer welvaart, maar ons juist ontevreden maakt. Door een overdaad aan keuze ontstaan twee negatieve gevolgen:

  • Teveel keuze verlamt ons: meer keuze maakt het niet makkelijk om de juiste optie te kiezen, maar juist moeilijker. Hoe meer keus er is, hoe groter de kans dat we niet kiezen.
  • Teveel keuze maakt ons ontevreden: ook al heb je wél iets gekozen, toch dan nog zorgt de overdaad aan keus ervoor dat we minder tevreden zijn dan in een situatie met minder keus. Door alle keuzemogelijken wordt het gemakkelijker om je voor te stellen dat een andere keuze gemaakt had kunnen hebben die misschien beter was geweest.

Hyperconcurrentie
Eerder schreef ik op dit weblog over hyperconcurrentie: een zeer competatieve omgeving die zich o.a. kenmerkt door concurrentie op prijs en kwaliteit, korte levens- en designcycli, toename in innovatiesnelheid. Het gevolg van zo’n hypercompetatieve bedrijfstak is dat bedrijven in die sector steeds meer “gouden bergen” gaan beloven om te zorgen dat potentiële klanten hun product aanschaffen. De gouden bergen worden vervolgens zelden waargemaakt en de consument blijft teleurgesteld achter (of beter gezegd: hij voelt zich genaaid en heeft nog minder vertrouwen in alle reclames en aanbiedingen die hem voorgeschoteld worden).

Behoefte aan eenvoud
Door de gevolgen van keuzestress en hyperconcurrentie hebben consument dringend behoefte aan eenvoud. Niet eenvoud als marketingsausjes (zoals Philips doet met “sense & simplicity”), maar eenvoud als basis van je bedrijfsvoering.  Havard Business Review schreef afgelopen donderdag het volgende:

Simplicity is highly appealing in a world that is getting more and more complex — where consumers have too many choices, where technology is constantly evolving, and where the political and economic environment is unpredictable. In the midst of all this instability and change, people want to get back to basics. They want uncomplicated products, straightforward guidance, and things that work quickly and simply the first time, without lots of extra effort.

Tijd voor SimpleCompany?
Volgens mij is het tijd voor SimpleCompany: een bedrijf dat producten verkoopt die nu heel ingewikkeld gemaakt worden maar in de basis heel simpel zijn. Qua sectoren die geschikt zijn voor SimpleCompany denk ik aan hetzelfde lijstje als ik aanhaalde in mijn artikel over hyperconcurrentie:

  • telecombranche,
  • energiesector
  • verzekeringswereld

Mobiele telefonie: Ik stel me bijvoorbeeld voor dat SimpleCompany maar één abonnement heeft voor mobiele telefonie. Geen startkosten, niet altijd afrekenen voor de eerste minuut, geen dal- & piektarieven maar gewoon betalen voor iedere seconde die je verbeld hebt. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? En SimpleCompany hoeft helemaal niet de goedkoopste te zijn, als het maar voor 100% duidelijk is hoe het product in elkaar zit en waar je precies voor betaalt. Ik denk dat er genoeg consumenten te vinden zijn te bereid zijn om extra te betalen voor die transparantie en simpelheid in de telecomsector.
Energie: Bij de enegiersector geldt iets soortgelijks: je wilt gewoon betalen voor de hoeveelheid gas & elektrischiteit die je afneemt. Wat je niet wilt is moeten nadenken over flex- of vaste tarieven, contracttermijnen en andere productfeatures die er in de basis helemaal niet toe doen. Desnoods betaal je wat extra wat extra, als maar precies duidelijk is wat je dan betaalt. Dat voorkomt dat je achteraf het gevoel krijgt dat je toch nog genaaid bent (zoals met al die andere aanbieders wel het geval is).
Niet de goedkoopste, wel de eenvoudigste: SimpleCompany.
Gebruik dit concept!
Feel free om met dit concept voor SimpleCompany aan de gang te gaan. Als je je eerste miljoen hebt verdient zou ik het waarderen als je een iets van een tonnetje naar me overmaakt. Mail me tzt even voor mijn bankgegevens.

Hyperconcurrentie: ligt het aan de consument of de aanbieder?

Er zijn van die bedrijfstakken waar je als consument niet vrolijk van wordt wanneer je een product uit die branche moet kopen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan:

  • de telecombranche,
  • de energiesector
  • of verzekeringswereld

Dit zijn allemaal bedrijfstakken waar een soort hyperconcurrentie aan de gang is. Ik had het woord hyperconcurrentie al in mijn hoofd voordat ik wist wat het precies wist wat het betekende, dus ik heb het nog even opgezocht:

een hypercompetitieve omgeving kenmerkt zich door een sterke concurrentie op prijs en kwaliteit, korte levens- en designcycli, toename in innovatiesnelheid om snel marktaandelen te verwerven, afname van toegangsdrempels, de afname van schaalvoordelen als bron van concurrentievoordeel en bescherming tegen concurrentie en het steeds feller tegen elkaar ageren van concurrenten (Daveni, 1994)

Dat dus ja :-).
Bedrijven beloven gouden bergen
Het gevolg van zo’n hypercompetatieve bedrijfstak is dat bedrijven in die sector steeds meer “gouden bergen” gaan beloven om te zorgen dat potentiële klanten hun product aanschaffen.  Die gouden bergen kunnen gaan over een lagere prijs, meer gebruiksgemak, betere resultaten, maakt niet uit: het wordt allemaal fantastisch als je product X aanschaft. De bedrijven die de consument deze gouden bergen voorspiegelen weten ook wel dat die beloftes zelden of nooit waargemaakt kunnen worden. Maar het lullige is: de bedrijven die géén gouden bergen beloven worden door de consument genegeerd omdat hun aanbod niet spectaculair genoeg is.
Voorbeeld: hyperconcurrentie in de energiemarkt
Je ziet nu goed wat er gebeurt qua hyperconcurrentie in de energiemarkt. De boeven van de NEM (Nederlandse EnergieMaatschappij) harken klanten binnen bij het leven. Ze beloven een spectaculair prijsvoordeel (wat er nu ook is), maar vertellen er niet bij dat zodra de grondstofprijzen van gas & elektriciteit gaan stijgen de prijzen bij de NEM net zo hard (of waarschijnlijk harder) meestijgen. Ze beloven daarmee dus “gouden bergen”. Het gevolg van de agressieve aanpak van de NEM is echter wel dat andere energieleveranciers niet achter kunnen blijven met spectaculaire aanbiedingen a la NEM. Je wordt als consument helemaal doodgegooid met aanbiedingen, overstappremies & laagste prijsgaranties. Hoe komt dan? Nou, hyperconcurrentie dus…
Is de consument te dom? Of zijn de bedrijven te slim?
Hyperconcurrentie ontstaat dus door marktwerking. De consument vraagt er zélf om. Bedrijven die de meest fantastische gouden bergen beloven krijgen de meeste klanten. Vervolgens blijken die gouden bergen een stuk minder fantastisch als ze in eerste instantie leken. Sterker nog: het zijn helemaal geen gouden bergen. Het zijn net zo’n halfzachte heuveltjes als bij alle andere aanbieders. Zodra de consument daar achter komt is de teleurstelling groot en zijn ze boos op de bedrijven die hen het product hebben aangesmeerd. Is dat terecht omdat het bedrijf de consument misleid heeft? Of is dat niet terecht omdat de consument zelf wat beter had moeten nadenken?

Kortom: is de consument nou zo dom? Of zijn die bedrijven nou zo slim?