De psychologie achter Facebook games

Iedereen weet dat Facebook groot is. Groot is niet het juiste woord. Facebook is enorm. Facebook is eating the web. Een van de pilaren achter dit succes zijn de social games die je er kunt spelen (denk aan Farmville en Maffiawars). Om je een idee te geven: er zijn op dit moment meer actieve Farmville-spelers dan dat er Twitteraccounts zijn (inclusief alle “spam-accounts). Het enorme succes is te verklaren wanneer je je verdiept in de psychologische aspecten die achter deze games zitten.
Bovenstaande video gaat over die psychologische aspecten. De video is opgenomen op DICE 2010 (Design Innovate Communicate Entertain). De spreker is Jesse Schell, CEO van een game-studio, maar ook docent en onderzoeker bij het Carnegie Mellon’s Entertainment Technology Center. Kortom: he knows stuff.
Psychologische principes
Terug naar die spellen op Facebook. Wat verkaart het succes? Wat hebben ze met elkaar gemeen? Schell legt uit:

These things involve psychological tricks. Facebook games like Mafia Wars have users investing so much time that they feel spending money on virtual items is justified. “A few years ago if someone told you, ‘I’ll make a text-based mafia game and make $100 million,’ you’d say, ‘No, you won’t do that.'” But it happened.
The game WebKinz is selling typical stuffed animals, but attaching an “imaginary friend” inside that physical stuffed animal. It’s actually a digital friend kids can pull up on a computer monitor, adding a psychological attachment. Adults don’t easily pick up on it, but kids get it.

Verbinding met de realiteit
Maar het zijn niet alleen psychologische trucs die het succes achter deze Facebook games verklaren. Het gaat er ook om dat de games een verbinding leggen tussen virtualiteit en realiteit. Je zit niet meer tegen de computer te spelen, of tegen een stel vreemden aan de andere kant van de wereld, maar tegen je real-life vrienden:

What these products have, from Wii Fit to Mafia Wars to Achievements, is the ability to break through to reality. Wii Fit happens on screen, but it can change your real-world physique. Facebook games let you interact with real-world friends. Achievements give you bragging rights in the real world.

De wereld ingericht op basis van game-theorie
Tegen het eind van de presentatie gaat Jesse Schell helemaal los met fantaseren. Hij trekt de learnings vanuit de game-theorie door naar “het echte leven”. Voorbeeld: professoren op universiteiten die geen cijfers meer geven, maar studenten laten beginnen met een “level één avatar” en door kunnen groeien op basis van aanwezigheid en prestatie (net zoals in role-playing games). Of dat je punten krijgt van je verzekeringsmaatschappij wanneer je iedere dag tenminste een half uur actief beweegt (gemeten met sensoren in je kleding). Affijn: kijk vooral ook het laatste stuk van de video. Inspirerend.
Wat moet je hiermee op je eigen site?
Misschien zie je jezelf niet meteen een Facebook game maken dat door miljoenen mensen gespeeld wordt. Dat hoeft ook niet. Maar je kunt er toch iets van leren. Spel-elementen (hoe simpel ook) zijn namelijk in staat om gedrag te sturen… Alleen daarom is het dus al goed om je af en toe te verdiepen in de wereld van game design.


Zie daarom ook mijn eerdere artikel: Voeg een spelelement toe aan je website design.

Revolutie via social media? We notice what we choose to notice

Seth Godin (altijd goed voor dagelijkse inspiratie) schreef vandaag een kort stukje met de titel “Spotto!”:

Justine plays a game that involves finding yellow cars on the road and shouting the appropriate term as you see them. What you discover after just a few minutes is just how many yellow cars there are. A lot. We notice what we choose to notice. 

Zo werkt het natuurlijk met alle dingen. Ik heb het idee die vlieger nu helemaal opgaat voor alles op het gebied van social media. Dell haalt 3 miljoen omzet uit z’n Twitteraccount, en hop je leest erover op alle marketingweblogs. De relativering dat het gaat om minder dan 0,0025 (!) procent van Dell’s totaalomzet wordt door slechts weinigen opgemerkt. We notice what we choose to notice.
Ook zo’n fenomeen wat betreft social media is de onrust in Iran, en de manier waarover daar verslag van wordt gedaan. De normale journalistiek wordt het werken in Iran onmogelijk gemaakt. Daardoor zijn de CNN’s van deze wereld in belangrijke mate afhankelijk van nieuws wat de mensen in Iran zelf doorgeven.  Facebook & Twitter blijken daarbij de “channels of choice”. Dutchcowgirls schrijft over het gebruik van deze social media tools: “Een ingrijpende mediaontwikkeling, vergelijkbaar met de impact van de eerste videobeelden vanuit Vietnam in de jaren 70”. Misschien is dat ook wel zo. Maar misschien wordt je ook wel beinvloed door de mate dat je zelf van social media gebruik maakt.
Actieve Twitteraars kunnen niet om de situatie in Iran heen. Van groene avatars tot de constante stroom van “retweets” met belangrijke nieuwsfeiten. Daardoor lijkt het alsof social media inderdaad de grote katalysator zijn voor de situatie in Iran. Maar voor de 95% van de mensen die niks of weinig met social media hebben is de nieuwsvoorziening gewoon business as usual (krant, radio, tv). Social media hebben grote impact op de situatie in Iran? Ik weet het niet. Wat ik wel weet:

We notice what we choose to notice.