Onverdeelde aandacht is iets uit het verleden

Aandacht voor één ding, één verhaal, één klus is iets uit het verleden. Tegenwoordig zijn we dankzij online tools in staat om voortdurend te kijken of er niet iets leukers of interessanters voorbij komt. Dat gaat ten koste van onze onverdeelde aandacht. En uiteindelijk ook ten koste van onszelf. Dat is de essentie van het Continuous Partial Attention syndroom: een combinatie van “information overload” en “the paradox of choice”. Continuous Partial Attention zorgt voor een voortdurende versnippering van aandacht door alle technologische mogelijkheden van het moment.

Aandacht voor één ding, één verhaal, één klus is iets uit het verleden. Tegenwoordig zijn we dankzij online tools in staat om voortdurend te kijken of er niet iets leukers of interessanters voorbij komt. Dat gaat ten koste van onze onverdeelde aandacht. En uiteindelijk ook ten koste van onszelf. Lang artikel alert :-).
Continuous Partial Attention
Vanuit het fenomeen “the paradox of choice” (de negatieve effecten van teveel keuzemogelijkheden) kwam ik ineens uit op het begrip “Continuous Partial Attention“, een voordurende versnippering van aandacht.  Continuous Partial Attention is een combinatie van “information overload” en “the paradox of choice”. De term is al in 1998 bedacht door Linda Stone, destijds in dienst als onderzoeker bij Microsoft.
Wikipedia definieert Continuous Partial Attention als:

Skimming the surface of the incoming data, picking out the relevant details, and moving on to the next stream. You’re paying attention, but only partially. That lets you cast a wider net, but it also runs the risk of keeping you from really ‘studying the fish’. (<- actually doing your work)

Versnipperde aandacht, maar dan altijd
Het  is een voortdurende versnippering van aandacht door alle technologische mogelijkheden van het moment. De aandacht wordt versnipperd doordat je continue je metale radar hebt aanstaan om uit te kijken naar dingen die nog interessanter, nuttiger of leuker zijn dan hetgeen waar je op dat moment mee bezig bent. Zoals onderstaand plaatje zeg maar… 🙂

living_in_the_moment_cartoon

Niet hetzelfde als multi-tasking
Continuous Partial Attention lijkt op het eerste gezicht op multi-tasking, maar het is niet hetzelfde. Volgens Stone komt dat door de onderliggende drijfweren:

  • Bij multi-tasking worden we gedreven door de drang om productiever en efficiënter te zijn. Bij multi-tasking geven we de dingen die we doen dezelfde prioriteit en probereren gewoon zoveel mogelijk dingen tegelijkertijd te doen.
  • Bij continuous partial attention worden we gedreven door de drang een “live knooppunt” in het netwerk te zijn. We willen aansluiten, we willen doelmatig naar kansen speuren en op ieder willekeurig moment de beste kansen – activiteiten of mensen – optimaal benaderen. Stone: “another way of saying this is that we want to connect and be connected. We want to to be busy, connected, to be alive, recognized, and to matter. We pay continuous partial attention in an effort not to miss ANYTHING”.

Resultaat van continuous partial attention
In een artikel in NRC Handelsblad betoogt Linda Stone dat het huidige tijdperk van altijd en overal alert zijn heeft geleid tot een opgeklopt, permanent crisisgevoel. Stone: “wat gebeurt er met zoogdieren in een staat van permanente crisis? Dan treedt het door adrenaline gedreven Vecht of Vlucht-mechanisme in werking. Dat is uitstekend als er een tijger achter je aan zit, maar hoeveel van die 500 e-mails op een dag zijn tijgers? Zijn het niet bijna allemaal muizen? We halen nooit meer eens diep adem. We slapen slecht. De technologie van de continuous partial attention, van het altijd en overal, het tijdperk van contact, contact, contact, het draagt er allemaal toe bij dat wij overstelpt en overgestimuleerd raken, en dat we het gevoel hebben dat we tekortschieten.”
Taking it to the extreme…. and stand still
Marshall -the-medium-is-the-message- McLuhan leerde ons: als je een technologie tot in het extreme doorvoert bereik je precies het tegenovergestelde. Zo is de auto een zegen voor het vervoer, maar in extremo staan we met z’n 6 miljarden allemaal stil. Sociale media zijn sociaal, maar in extremo worden ze juist weer asociaal (bron). Email is een prachtige tool om met elkaar te communiceren, maar met 350 mails per dag is het eerder een vloek dan een zegen. Als iedereen zendt, wie luistert er dan nog?
Als je overal aandacht voor wilt hebben, waar maak je je dan nog echt druk om?