Businessmodel gebaseerd op content? Of op connectivity?

Content is king is een geveugelde uitspraak op internet. Die uitspraak wordt (terecht) steeds vaker in twijfel getrokken, want het blijkt niet mee te vallen om met content een fatsoenlijke boterham te verdienen. Onderzoek wijst uit dat mensen bereid zijn om meer te betalen zodra het kanaal ons in staat stelt een verbinding te leggen met anderen (zoals telefonie of SMS). Is een businessmodel gericht op connectivity daarom beter dan een businessmodel gericht op content?
Businessmodel gericht op content
Een paar dagen geleden schreef ik een bericht over de relatie tussen winst & taakgerichtheid van een medium. Daaruit kwam naar voren dat je met businessmodel gericht op content niet bepaald goed zit voor het maken van winst. Een content website zit precies in het midden van het spectrum van taakgerichtheid: mensen staan er onvoldoende open voor reclame (vanwege de relatief hoge taakgerichtheid) waardoor adverteerders niet veel willen betalen voor advertising. Tegelijkertijd is de taakgerichtheid ook weer niet zo hoog dat mensen bereid zijn om te betalen voor content / diensten zoals bij mobiele apps.
Betalen voor connectivity
Naast taakgerichtheid (blijf een vreemd woord) kun je ook kijken naar de “connectivity”; in hoeverre is jouw kanaal in staat een verbinding te leggen tussen mensen. Dat is namelijk hetgeen wat mensen echt willen online. Email was jaren geleden al een killer-app. Of kijk naar het succes van een programma als MSN Messenger. Of meer recent: naar Twitter. Ik kwam een stukje tegen over wetenschapper Andrew Odlyzko. Hij rekende uit hoeveel wij bereid zijn om te betalen voor verschillende vormen van communicatie. Ik quote vanaf Frankwatching:

Voor het versturen van een sms’je hebben we gemiddeld zo’n acht cent over. Dat is heel veel geld voor een minuscuul stofdeeltje informatie. Het komt neer op afgerond duizend dollar per megabyte (Mb). Om draadloos te kunnen bellen en gebeld te worden betalen we gemiddeld een dollar per Mb. Voor vast bellen hebben we tien cent per Mb over, om gegevens over internet op te halen gemiddeld één cent.

Bron: The delusions of net neutrality, Andrew Odlyzko
Hoe dichter we ons bevinden bij contact – sms en telefoneren – hoe meer geld we er voor blijken over te hebben. Hoe dichter we komen bij de zwaardere inhoud, des te minder geld we betalen en des te groter tegelijkertijd de neiging wordt om gebruik te maken van smokkelroutes. Met andere woorden, niet content is king, maar connectivity is king (Joost Steins Bisschop)

Leuk verhaal, maar hoe zit het nu echt?
Bovenstaand onderzoek van die Andrew Odlyzko is een leuk verhaal en goed samengevat door Joost Steins Bisschop op Frankwatching. Maar feit is dat we voor die connectivity online toch geen ene moer betalen. Ik haalde hier boven al wat voorbeelden aan van kanalen die zorgen voor een hoge connectivity: email, messenger, twitter. De theorie is dus dat we voor dat soort diensten veel & vaak betalen, maar dan wel met kleine bedragen per keer zoals bij SMS. De praktijk is echter dat deze diensten gewoon gratis zijn en dat niemand bereid is om er voor te betalen.

Who’s the king? Content of connectivity?
De conclusie van van Joost Steins Bisschop is:
niet content is king, maar connectivity is king”. Maar connectivity heeft nog helemaal eigen businessmodel. Kijk naar Twitter, Messenger of sociale netwerken als Hyves of Facebook. Zij hebben precies hetzelfde businessmodel als bij contentsites: alles drijft op advertising. Het enige kanaal waarbij connectivity wel een eigen model heeft is SMS. Maar voor het businessmodel van connectivity dat lijkt SMS eerder een gelukkige uitzondering dan een structurele onderbouwing van “connectivity is king”.
Zolang er voor connectivity geen goed eigen businessmodel is, lijkt het me wat voorbarig om connectivity tot koning te kronen. Content mag dan geen king zijn, maar connectivity dus ook niet.

6 thoughts on “Businessmodel gebaseerd op content? Of op connectivity?”

  1. goede post!
    eigenlijk heb je al het antwoord zelf gegeven in je post over werkspot. het enige model wat werkt is het model waarbij wij voor onze klanten aantoonbaar geld verdienen (of van waarde zijn).
    soms is het content (in veel need to know industrieen, zoals medische wereld, agrarische wereld, juridische), soms is het connectivity (werkspot.nl bijv).
    uiteindelijk is context king. Er zijn geen gouden regels, en zodra die er komen, worden ze toch weer verbroken. Context, en (hoe ouderwets ook), cash ;)..

  2. @nikoherzeg: bedankt voor je reactie. Aardige toevoeging van context. Het houdt het midden tussen content en connectivity.
    Maar toch… Je zegt “het enige model wat werkt is het model waarbij wij voor onze klanten aantoonbaar geld verdienen (of van waarde zijn)”. Bij “aantoonbaar geld verdienen” is het duidelijk. Je levert meer op dan je kost, dus logisch dat daar geld aan uit gegeven wordt.
    Het tweede punt is moeilijker, “van waarde zijn”. In heel veel gevallen zijn websites of diensten zeker van waarde. Sommige mensen zijn er zelfs verslaafd aan (denk aan email, twitter). Toch wordt er niet voor betaald.
    Volgens mij komt dat doordat er altijd een gratis alternatief zal ontstaan zodra de eerste partij geld gaat vragen. Wat denk je dat er gebeurt als Twitter of MSN Mensseger abonnementsgeld gaat vragen? Iedereen stapt direct over naar een gratis alternatief. Doordat er altijd iemand bereid is om het (voor een bepaalde periode) gratis te doen ontstaat er een soort “prisoner’s dilemma” wat volgens mij nooit (of niet snel) wordt opgelost.
    Zie ook: http://nl.wikipedia.org/wiki/Prisoner's_dilemma

  3. om maar met een cliche the beginnen, gratis bestaat niet :).
    momenteel bestaan modellen die voor consument van waarde zijn en gratis zijn, vaak misleidend (denk maar aan zygna, dat op de vingers getikd wordt http://www.techcrunch.com/2009/11/06/zynga-scamville-mark-pinkus-faceboo/).
    uiteindelijk zal een consument steeds meer voor een keuze komen te staan gratis (maar je data,clickgedrag etc gratis afstaan), subscription model, of data handel vanuit consument richting aanbieders van diensten.
    het is natuurlijk speculeren, maar ik zie model 2 en drie (subscription en data trading) als toekomstige ontwikkelingen.
    vooral als de consument op hardware nivo zich in een lock-in situatie bevindt (kijk maar naar apple dit dit perfect uitvoeren), zal betalen het winnen van gratis.
    Een consumentenbond kan daarom een grote rol gaan spelen door als onpertijdige stichting namens de consumenten te handelen in data.
    dus gratis is er nog, bij gebrek aan monetair inzicht van gebruikers. Dus ‘van waarde zijn” zal, hoewel nu mischien een wat zweverige term, ook een monetaire meetbaarheid krijgen.
    hoe dan ook, spannende tijden en zoals ik zei een goed uitgedacht stuk!
    PS, als twitter geld zou vragen , zou je je verbazen dat men toch voor een gedeelte zou converteren, want als je 200 twitter friends hebt en alle hebben geen zin om over te stappen en de kosten zijn een een euro per maand, wat is meer waard, goedkoop of geen moeite? Ik denk geen moeite..
    maar zowiezo ben ik toch van de school dat je “kinderen/consumenten gelijk moet leren betalen, om het penny gap syndroom te vermijden. anders verval je in ad based revenue modellen waar toch veel concurrentie in is en is prijsvechten altijd een gevaar om te blijven bestaan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *