Google voorspelt de economie, onderbouwing is wel wat dun

Google heeft weer een nieuw tooltje gelanceerd: de economische barometer. Met de tool kun je kijken naar hoe de economie er voorstaat, uitgesplitst naar verschillende branches zoals o.a. reizen, hypotheken en banen. De tool is gebaseerd op het al eerder bekende Insights for Search waarmee je trends voor bepaalde zoekwoorden kunt aflezen. De Volkskrant vat goed samen hoe de barometer tool werkt:

Waar het CBS maandelijks met enquêtes het consumentenvertrouwen peilt, kijkt Google naar de balans tussen negatieve en positieve zoektermen. Internetters zoeken tijdens een recessie bijvoorbeeld eerder op ‘tweedehands kleding’ of ‘occasion’ dan op ‘galajurk’ of ‘cabriolet’. Door de zoekdata over duizenden termen thematisch te ordenen, is het volgens Google mogelijk het sentiment in bijvoorbeeld de reis- en autobranche accuraat in kaart te brengen.

Op zich wel een mooi tooltje. Om aan te tonen hoe betrouwbaar ze zijn voert Google als argument op dat ze bij het songfestival al een paar dagen van te voren de winnaar konden voorspellen op basis van zoekgedrag. Nu lijkt mij persoonlijk het voorspellen van economische trends wel iets anders dan de potentiele winnaar van het songfestival aanwijzen, maar goed; het principe is wel hetzelfde (beide voorspellingen op basis van actueel zoekgedrag).
Onderbouwing nogal dun
De voorspellingen worden dus gedaan op basis van twee groepen woorden. Negatieve woorden (die duiden op recessie) en positieve woorden (die duiden op groei). Wanneer je op bij de grafiek op het tekstlinkje “wat zie ik hier” klikt (rechtsboven) kun je die groepen woorden per sector bekijken. Als voorbeeld neem ik even “shopping”:

Op basis van deze 25 woorden kan Google dus voorspellen hoe het gaat met het vertrouwen in de Nederlandse retail? Met slechts 25 woorden lijkt mij die onderbouwing wel wat dunnetjes… Maar goed, het zijn de boys van Google dus ze zullen er wel goed overna hebben gedacht. Of toch niet? Opvallend is dat Google de tool niet zelf heeft ontwikkeld (zoals ze normaal wel doen), maar dat het Engelse bureau Essence de econmische barometer heeft ontwikkeld.

Geld verdienen met internet: aggregatie is het toverwoord

Met de kredietcrisis in volle gang en de mediabedrijven die onder druk staan is de vraag “hoe verdien je eigenlijk geld op internet” actueler dan ooit. En dan heb ik het voor het gemak even niet over e-commerce-achtige zaken, maar over echt vernieuwende businessmodellen (een e-commerce site is immers gewoon een winkel -bestaand model- maar dan online).
Laat ik beginnen met een heel divers lijstje van succesvolle internetbedrijven:

  • Google
  • Marktplaats
  • Kieskeurig
  • Bellen.com
  • Nu.nl

Op het eerste gezicht hebben bovenstaande bedrijven niet zoveel met elkaar te maken. Maar als je er wat beter over nadenkt is er wel degelijk een rode draad. Al deze bedrijven aggregeren, selecteren en ordenen vraag en aanbod. Ze maken dingen zoals nieuws, informatie en vraag & aanbod op de een of andere manier transparant voor de bezoeker. Google doet dat door websites te ordenen op relevantie, Bellen.com door telecom tarieven duidelijk tegen elkaar af te zetten, Nu.nl selecteert de belangrijkste nieuwsberichten van de persbureau’s etc.
Deze bedrijven zijn succesvol doordat ze allemaal lean & mean zijn. Het enige wat ze doen is aggereren, selecteren en ordenen. Als er geen persbureau’s waren en Nu.nl zou een eigen ‘echte’ redactie moeten optuigen zouden ze direct ten onder gaan (want te duur). Als Kieskeurig alle reviews zelf zou moeten schrijven zou het ook meteen over zijn (want ook te duur).
Moraal van het verhaal: als je een hele batterij specialisten (journalisten, productreviewers noem het maar op) moet inhuren om je website gevuld te houden is je businessmodel onthoudbaar. Heb je daarentegen een model dat user generated content aggereert, selecteert en/of ordent (liefst volgens een algoritme), dan ben je de koning.

De wereld zoekt Michael Jackson

Dat Michael Jackson dood is mag geen nieuws meer heten. Ook al weet ik het zelf nog geen half uur, een korte online zoektocht bewijst dat de halve wereld het al weet en dat de eerste grappen al in het rond vliegen.
De dood van Michael Jackson is nieuws met een major impact. Zeker omdat er nog relatief weinig bekend is over o.a. de echte doodsoorzaak gaan mensen vollop op zoek naar de laatste nieuwsfeiten. Hoe ik dat weet? Simpel:
michaeljackson
[klik voor groter beeld]
Bovenstaand screenshot toont waarop op dit moment wordt gezocht bij Google. Ik heb daarin met geel gemarkeerd welke zoekopdrachten over Michael Jackson gaan.
Van King of Pop naar King of Search…. Waarschijnlijk zal deze roem wel (nog) iets vergankelijker zijn…

Apart fenomeen: online shops alleen voor leden

In het afgelopen jaar is er een fenomeen ontstaan wat ik in eerste instantie nog niet helemaal begreep: online shops die alleen toegankelijk zijn voor een select publiek. Normaal gesproken wil je zoveel mogelijk mensen je winkel in trekken, maar dat doen deze shops dus uitdrukkelijk niet. Je kunt alleen ‘kopen op uitnodiging’. Klinkt een beetje onlogisch, maar dat is het toch niet, ik leg verderop uit hoe dat dan zit.
In Nederland zijn de bekendste voorbeelden van dit soort shops ShopVIP.com (50.000 leden) en 42HRSClub (250.000 leden waarvan 80.000 in Nederland). Vandaag maakte Emerce bekend dat ondernemer Govert van Eerde start met Brandfield. In tegenstelling tot de meeste besloten online shops richt Brandfield zich niet op vrouwen maar op mannen. Producten die verkocht worden zijn “luxe life style-artikelen als bijvoorbeeld gadgets”.
Ik ken Govert nog uit de tijd dat de baas was van 24/7 Media waar ik jaren geleden ooit stage liep. Na 24/7 Media richtte hij TAPPS op (succesvol verkocht) en daarna was hij actief met Topclick.  Ben daarom erg benieuwd hoe dit zal lopen!
In het Emerce artikel licht van Eerde wel een tipje van de sluier hoe het concept van besloten shops werkt:

“Je hebt de zogenoemde end of life-products. De nieuwe iPhone is er, dat betekent dat er nog veel ‘oude modellen’ zijn. Leveranciers willen deze modellen in grote volumes tegen korting aanbieden, omdat het moeilijk is dat in het traditionele kanaal te doen.” Merken bieden niet graag top-producten aan voor weinig, dat kan afbreuk doen aan het merk. De besloten sites hebben een voordeel, ze komen niet voor in de zoekmachines. De aanbiedingen blijven achter gesloten deuren.”

Als je het zo leest kun je haast niet anders dan denken: “levensvatbaar concept!”

Commissie Brinkman… What would Google do?

Gisteren heeft de commissie Brinkman haar plannen gepresenteerd. Deze commossie van wijze mannen onder leiding van Elco Brinkman had de opdracht minister Plasterk te adviseren over “innovatiemogelijkheden binnen de pers en over de toekomst van nieuws en opinievoorziening in Nederland, toegespitst op de rol van de pers”. Ik heb het rapport zelf niet gelezen, maar wat ik er gisteren uit de media van begreep was het niet best. Elsevier vat het op deze manier samen:

Om de krantensector te kunnen redden, moet er een heffing komen op internetaansluitingen. Dat is het kernpunt van het advies van de commissie-Brinkman aan de sector.  

 De reactie van Geenstijl is nog wel iets krachtiger:

Krant ga dood, je hebt je kans gehad  

 Nou ja, het hele internet staat vol met reacties op de plannen van de commissie Brinkman. De een nog vernietigender dan de andere. So much voor de commissie Brinkman….
Maar wat als ze nu van te voren het boek “what would Google do” hadden gelezen? Misschien had het rapport er dan wel heel anders uitgezien. Het boek gaat in tegenstelling tot wat je zou verwachten niet zozeer over Google, maar meer over hoe het speelveld op het gebied van media totaal is veranderd. Google heeft met z’n zoekmachine de advertentieindustrie totaal op zijn kop gezet door echt te innoveren en daardoor de regels van het spel te veranderen.
In het boek beschrijft auteur Jeff Jarvis “nine new opportunities and models online that might – just might – support news, though on a vastly different scale”. De kansen die Jarvis ziet zijn:
1. Benader een nieuw soort adverteerders
2. Zet nieuwe diensten op
3. Zet eigen netwerken op
4. Ga spullen verkopen
5. Stap in nieuwe businesses
6. Beschouw nieuws als een ‘ecosysteem’, niet als product
7. ‘Publicy supported journalism’
8. Stap in educatie
9. Efficiency: Do what you do best and link to the rest
Voor een korte toelichting op bovenstaande punten, check Rethinking Media. Wat mij betreft had de commissie Brinkman zich beter kunnen storten op de kansen die Jeff Jarvis van “What would Google do” ziet. Als ze daar nou een paar concrete uitwerkingen / plannen van hadden gemaakt waren we nu een stuk verder geweest!

Bye bye consultant

Een tijdje geleden is er een boek verschenen met de titel “bye bye consultant“. Ik heb het nog niet gelezen, maar de titel is sowieso intrigerend. Managementboeken zijn er genoeg, maar er zijn er maar weinig die zo duidelijk stelling durven te nemen. In de visie van auteur Cees Min zijn consultants totaal overbodig. De enige manier waardoor organisaties kunnen veranderen is dat de 0rganisatie zelf in beweging komt. En daar zijn geen consultants voor nodig. Een paar mooie stellingen uit het boek:

  • Analyseren van problemen is tijdverspilling
  • Houding is niet belangrijk, alleen gedrag telt’
  • Een goede leider is een dictator 

Uiteraard allemaal lekker kort door de bocht, maar daardoor is het wel prikkelend. En ergens heeft hij natuurlijk wel een punt (hoewel het wel uitermate apart is dat Cees Min zelf ook (nog steeds) consultant is). Lees hier een recencie op managementboek.nl.
Op Entrepreneur.com vond ik een lijstje met de top 10 van redenen waarom organisaties consultants inhuren:
1. A consultant may be hired because of his or her expertise.
2. A consultant may be hired to identify problems.
3. A consultant may be hired to supplement the staff.
4. A consultant may be hired to act as a catalyst.
5. A consultant may be hired to provide much-needed objectivity.
6. A consultant may be hired to teach.
7. A consultant may be hired to do the “dirty work.”
8. A consultant may be hired to bring new life to an organization.
9. A consultant may be hired to create a new business
10. A consultant may be hired to influence other people.
Van die hele top 10 zijn er volgens mij maar twee valide redenen om een consultant in te huren:

  • A consultant may be hired because of his or her expertise: huur een consultant in voor een eenmalige klus waar je zelf de kennis niet voor in huis hebt (en waar het niet veel zin voor heeft om die kennis echt in de organisatie te brengen)
  • A consultant may be hired to teach: huur een consultant in als je bepaalde kennis niet in huis hebt, maar waar het wél zin voor heeft om die kennis in huis te halen.

Alle andere punten zijn toch dingen die organisaties zelf zouden moeten kunnen. Of anders gezegd: een consultant kan in die andere gevallen de ‘pijn’ wel even verlichten, maar de echte duurzame oplossing zal toch vanuit de organisatie moeten komen en niet van een externe consultant.

Revolutie via social media? We notice what we choose to notice

Seth Godin (altijd goed voor dagelijkse inspiratie) schreef vandaag een kort stukje met de titel “Spotto!”:

Justine plays a game that involves finding yellow cars on the road and shouting the appropriate term as you see them. What you discover after just a few minutes is just how many yellow cars there are. A lot. We notice what we choose to notice. 

Zo werkt het natuurlijk met alle dingen. Ik heb het idee die vlieger nu helemaal opgaat voor alles op het gebied van social media. Dell haalt 3 miljoen omzet uit z’n Twitteraccount, en hop je leest erover op alle marketingweblogs. De relativering dat het gaat om minder dan 0,0025 (!) procent van Dell’s totaalomzet wordt door slechts weinigen opgemerkt. We notice what we choose to notice.
Ook zo’n fenomeen wat betreft social media is de onrust in Iran, en de manier waarover daar verslag van wordt gedaan. De normale journalistiek wordt het werken in Iran onmogelijk gemaakt. Daardoor zijn de CNN’s van deze wereld in belangrijke mate afhankelijk van nieuws wat de mensen in Iran zelf doorgeven.  Facebook & Twitter blijken daarbij de “channels of choice”. Dutchcowgirls schrijft over het gebruik van deze social media tools: “Een ingrijpende mediaontwikkeling, vergelijkbaar met de impact van de eerste videobeelden vanuit Vietnam in de jaren 70”. Misschien is dat ook wel zo. Maar misschien wordt je ook wel beinvloed door de mate dat je zelf van social media gebruik maakt.
Actieve Twitteraars kunnen niet om de situatie in Iran heen. Van groene avatars tot de constante stroom van “retweets” met belangrijke nieuwsfeiten. Daardoor lijkt het alsof social media inderdaad de grote katalysator zijn voor de situatie in Iran. Maar voor de 95% van de mensen die niks of weinig met social media hebben is de nieuwsvoorziening gewoon business as usual (krant, radio, tv). Social media hebben grote impact op de situatie in Iran? Ik weet het niet. Wat ik wel weet:

We notice what we choose to notice.

Het failliete businessmodel van online adverteren

Ik zat een artikel te lezen over online adverteren, en toen bedacht ik me dat (online) businessmodellen die het moeten hebben van adverteren failliet zijn. Aan de ene kant zullen veel consumenten dat fijn vinden (no more advertising!), maar het is natuurlijk toch een trieste zaak. Voor uitgevers en andere mensen/instanties die content publiceren betekent het namelijk dat het niet meer de moeite waard is. 
Een tijdje geleden was ik bij 212 Amsterdam. Daar sprak de hoofdredacteur van Elsevier over de website van het gelijknamige blad. Het bleek dat ze met een redactie van 6 mensen (lean & mean dus) in staat zijn om maandelijks meer dan 1 miljoen unieke bezoekers te trekken. Toen het vervolgens over de inkomstenkant ging bleek dat ze net kostendekkend waren. 1 miljoen bezoekers, net kostendekkend! En dat ligt niet aan Elsevier, maar aan de markt voor online advertising. Een laag effect in combinatie met lage prijzen is dodelijk.
Ben wel benieuwd waar het in de toekomst naar toe zal gaan. De hele mediawereld houdt tycoon Rupert Murdoch  goed in de gaten. Hij roept de laatste tijd dat consumenten moeten gaan betalen voor goede content. Zou het dan toch die kant op gaan? Wie het weet mag het zeggen.

Dat is nou nog eens een innovatieve e-commerce site!

Weinig websites zijn saaier dan e-commerce sites. Maar zoals altijd zijn er uitzonderingen. Een Japanse online kleding e-commerce website bewijst dat het ook heel anders kan. Kijk zelf maar.

Weinig websites zijn saaier dan e-commerce sites. Eerst kom je op de homepage, dan klik je op een productcategorie of aanbieding, dan krijg je een productpagina met plaatje & uitleg en daarnaast een grote “bestel nu” knop. Eigenlijk ben ik een groot voorstander van die saaiheid, want het werkt. Alleen: in online marketingland noemen we het dan niet saai, maar “undesign“.
Maar zoals altijd zijn er uitzonderingen. Een Japanse online kleding e-commerce website bewijst dat het ook heel anders kan. Kijk zelf maar. Eerlijk is eerlijk: ik snap geen hout van die hele site (laat staan dat ik er een order kan plaatsen), maar innovatief is het sowieso!
[en innovatief is iets heel anders dan succesvol, maar daar daar gaat het nou effe niet om. Dus: enjoy the inspiration!]

De macht der gewoonte

Meestal wordt de uitdrukking “de macht der gewoonte” als iets negatiefs gebruikt. Maar als het om weblogs gaat (of schrijven in het algemeen) heeft de macht der gewoonte juist iets heel positiefs.

Meestal wordt de uitdrukking “de macht der gewoonte” als iets negatiefs gebruikt. Als je automatisch naar een bepaalde winkel loopt terwijl je eigenlijk goed weet dat deze als drie maanden op een andere locatie zit. Dat soort dingen. Maar als het om weblogs gaat (of schrijven in het algemeen) heeft de macht der gewoonte juist iets heel positiefs. Een weblog beginnen is niet moeilijk, maar volhouden; da’s een heel ander verhaal.
Om te kunnen volhouden moet je voor jezelf een bepaalde “macht der gewoonte” creeeren. Ik ga dat in ieder geval doen. Iedere dag een stukje schrijven, no matter what. Inspiratie of geen inspiratie, maakt allemaal niet uit: gewoon schrijven. Zodra je deze macht der gewoonte hebt gecreeerd kun je iets gaan doen aan de kwaliteit & focus van je stukken. Ik ben benieuwd of deze benadering gaat werken (denk het wel :-). Ik weet in ieder geval dat de andere benadering niet werkt: eerst gaan zitten broeden op een unieke invalshoek en daarna nog veel langer broeden op briljante stukken die uiteindelijk nooit geschreven worden.
Daarom: de macht der gewoonte, it’s a positive thing!
Meer lezen? Twee interessante artikelen over schrijven en gewoontes: