September, 2009


16
Sep 09

SNS Bank toont lef met hypotheekcampagne

Even een bericht dat niet specifiek met online te maken heeft (mag ook wel een keertje toch?). Ik zat gisteren in de auto en hoorde daar een spotje van hun nieuwe hypotheekcampagne. Oorspronkelijk kon je bij de SNS Bank alleen hypotheekproducten afsluiten die door de SNS Bank zelf zijn ontwikkeld. Maar SNS Bank wil transparant zijn en daarom kun je sinds kort ook kiezen voor hypotheken van o.a . REAAL, Zwitserleven en Delta Lloyd. Die partijen worden nu ook met naam en toenaam genoemd in de campagne. Ik moet zeggen: daarom tonen ze toch lef! Ik ken namelijk geen enkele andere bank die zoiets aandurft.

Je kunt je natuurlijk afvragen hoe goed de advisering rondom de producten van de andere hypotheekaanbieders zal zijn. Van onafhankelijkheid is immers geen sprake. Maar daar gaat het wat mij betreft nu even niet om. De SNS Bank laat zien dat ze heel goed begrijpen dat consumenten verschillende producten willen vergelijken, en dat wordt nu een stuk gemakkelijker gemaakt. Dus dat doen ze sowieso goed.


15
Sep 09

Verkoop van virtuele goederen, da's pas online business

Op dit weblog schrijf ik veel over online businessmodellen. In veel gevallen is zo’n online businessmodel helemaal niet zo ‘online’ als het lijkt. Veel vaker is het een door vertaling van een al bestaand model, waarbij online gebruikt wordt als extra distributiekanaal. Neem een bedrijf als Wehkamp. Ze doen het online hardstikke goed, maar gebruiken eigenlijk een businessmodel wat al heel lang bestaat (postorder). Internet heeft er alleen voor gezorgd dat ze een extra distributiekanaal kregen, maar verder is het niet echt een 100% online businessmodel.

Vituele goederen
Het wordt anders wanneer je online iets bedrijfsmatig doet wat je offline nooit zou kunnen. Dan heb je dus wel een 100% online businessmodel. Een voorbeeld van zoiets is het verkopen van “virtuele goederen”. In de westerse wereld is het nog niet heel groot, maar in Azie is het echt big business. Binnen sociale netwerken of massive rollplaying games (zoals World of Warcraft) wordt voor miljoenen euro’s aan virtuele producten gekocht. Hierbij moet je denken aan ding die varieren van virtuele bloemen en huisdieren tot munten, zwaarden en nieuwe kleding voor virtuele personages.  

Big business
Het mooie aan het businessmodel van virtuele goederen is het geen verschil maakt of je van een product één exemplaar verkoopt, of 100.000 (er zijn immers geen productiekosten na het eerste exemplaar). Dat maakt het als businessmodel superinteressant. Voor de gebruiker zijn de kosten per product laag, maar voor de bedrijven zijn de marges super hoog. En in Azie worden er enorme omzetten mee behaald, aldus Reuters:

From virtual clothes to e-pets, Asians spend an estimated $5 billion a year on virtual purchases via websites such as Qzone, Cyworld in South Korea and mobile-phone based network Gree in Japan

Beter businessmodel dan advertenties
Voor sociale netwerken is de verkoop van virtuele goederen een beter businessmodel dan de verkoop van advertenties. Hyped: “Grote Aziatische sociale netwerken zoals Qzone en Cyworld zijn voor hun omzet grotendeels afhankelijk van virtueel geld. Van de 1 miljard omzet die Qzone vorig jaar boekte, kwam slechts 13 procent uit advertenties op de site. Verreweg het grootste deel kwam uit de verkoop van virtueel geld voor echte dollars.”Vooral games geschikt voor verkoop virtuele goederen
Qzone en Cyworld doen het als sociale netwerken dus erg goed met de verkoop van virtuele goederen. Daarbij moet wel even worden aangetekend dat deze sites ontzagwekkend groot zijn. Qzone is bijna net zo groot als Facebook, dus logisch dat je dan aardig wat omzet kan scoren met virtual goods (wet van de grote getallen). Om succesvol te worden met de verkoop van virtuele goederen, ook wanneer je niet zo’n grote userbase hebt, moet je goed kijken naar de onderliggende mechanismen. Waarom kopen mensen die dingen nu eigenlijk?

 

Op basis van deze presentatie denk ik dat het uiteindelijk toch vooral de online games zijn die het echt serieus als businessmodel kunnen gebruiken. Later meer hier over!


14
Sep 09

Search is dope. We're screwed

Rehab is for quitters. De stilte van de afgelopen 3 weken was dan ook geen rehab, maar gewoon vakantie. Een vakantie waarin ik de eerste 2 weken volledig offline was. Da’s ook wel eens goed, want internet is toch een soort verslaving. Gelukkig weet ik nu hoe dat komt. Search is de boosdoener. Search is dope.

Altijd op zoek
Eerder heb ik al eens een artikel geschreven over “Continuous Partial Attention“. CPA is een staat van voortdurende versnippering van aandacht door alle technologische mogelijkheden van het moment. De aandacht wordt versnipperd doordat je continue je metale radar hebt aanstaan om uit te kijken naar dingen die nog interessanter, nuttiger of leuker zijn dan hetgeen waar je op dat moment mee bezig bent. Je bent dus altijd ‘op zoek’.

De oorzaak van altijd maar zoeken
Het onderzoek naar Continous Partial Attention gaat vooral over de symptomen ervan, en niet zozeer over de oorzaak. Gisteren las ik een artikel waarin die oorzaak wordt verklaard. Wanneer je op zoek bent naar (nieuwe) dingen maken je hersenen dopamine aan. En dat vinden we lekker. Dus gaan we meer zoeken. Search is dus dope als het ware.

De hersenen zijn geprogrammeerd om steeds maar weer nieuwe shots dope te krijgen. Zoals ze in dat artikel zeggen: “the brain hard-wires us to love Google, Twitter, and texting“:

The juice that fuels the seeking system is the neurotransmitter dopamine. The dopamine circuits “promote states of eagerness and directed purpose”. It’s a state humans love to be in.

Ever find yourself sitting down at the computer just for a second to find out what other movie you saw that actress in, only to look up and realize the search has led to an hour of Googling? Thank dopamine (…) Our constant Internet scrolling is remodeling our brains to make it nearly impossible for us to give sustained attention to a long piece of writing. Like the lab rats, we keep hitting “enter” to get our next fix.

We’re screwed
Ik heb altijd gedacht dat internetverslaving een geestelijke verslaving was. Maar er is dus ook (of juist) een lichamelijke oorzaak. En het blijkt ook nog eens dat het niet alleen om search gaat:

Actually all our electronic communication devices—e-mail, Facebook feeds, texts, Twitter—are feeding the same drive as our searches. Since we’re restless, easily bored creatures, our gadgets give us in abundance qualities the seeking/wanting system finds particularly exciting. Novelty is one. The dopamine system is activated by finding something unexpected or by the anticipation of something new.

En je wordt er ook nog eens dom van…

Verzet is zinloos, we’re screwed bigtime!