Google heeft weer een nieuw tooltje gelanceerd: de economische barometer. Met de tool kun je kijken naar hoe de economie er voorstaat, uitgesplitst naar verschillende branches zoals o.a. reizen, hypotheken en banen. De tool is gebaseerd op het al eerder bekende Insights for Search waarmee je trends voor bepaalde zoekwoorden kunt aflezen. De Volkskrant vat goed samen hoe de barometer tool werkt:

Waar het CBS maandelijks met enquêtes het consumentenvertrouwen peilt, kijkt Google naar de balans tussen negatieve en positieve zoektermen. Internetters zoeken tijdens een recessie bijvoorbeeld eerder op ‘tweedehands kleding’ of ‘occasion’ dan op ‘galajurk’ of ‘cabriolet’. Door de zoekdata over duizenden termen thematisch te ordenen, is het volgens Google mogelijk het sentiment in bijvoorbeeld de reis- en autobranche accuraat in kaart te brengen.

Op zich wel een mooi tooltje. Om aan te tonen hoe betrouwbaar ze zijn voert Google als argument op dat ze bij het songfestival al een paar dagen van te voren de winnaar konden voorspellen op basis van zoekgedrag. Nu lijkt mij persoonlijk het voorspellen van economische trends wel iets anders dan de potentiele winnaar van het songfestival aanwijzen, maar goed; het principe is wel hetzelfde (beide voorspellingen op basis van actueel zoekgedrag).

Onderbouwing nogal dun
De voorspellingen worden dus gedaan op basis van twee groepen woorden. Negatieve woorden (die duiden op recessie) en positieve woorden (die duiden op groei). Wanneer je op bij de grafiek op het tekstlinkje “wat zie ik hier” klikt (rechtsboven) kun je die groepen woorden per sector bekijken. Als voorbeeld neem ik even “shopping”:

• Groep ‘negatieve’ woorden: tweedehands, outlet, voucher, kortingsbon, rommelmarkt, 2e hands, veiling, gratis spelletjes, prijs vergelijken, vergelijk, gereedschap, kampeerartikelen, goedkope kleding.
• Groep ‘positieve’ woorden: merkkleding, fashion, horloges, design kleding, galajurken, parfum, juwelen, lcd plasma tv, scooters, ijskasten, avondjurk, ipods

Op basis van deze 25 woorden kan Google dus voorspellen hoe het gaat met het vertrouwen in de Nederlandse retail? Met slechts 25 woorden lijkt mij die onderbouwing wel wat dunnetjes… Maar goed, het zijn de boys van Google dus ze zullen er wel goed overna hebben gedacht. Of toch niet? Opvallend is dat Google de tool niet zelf heeft ontwikkeld (zoals ze normaal wel doen), maar dat het Engelse bureau Essence de econmische barometer heeft ontwikkeld.

Met de kredietcrisis in volle gang en de mediabedrijven die onder druk staan is de vraag “hoe verdien je eigenlijk geld op internet” actueler dan ooit. En dan heb ik het voor het gemak even niet over e-commerce-achtige zaken, maar over echt vernieuwende businessmodellen (een e-commerce site is immers gewoon een winkel -bestaand model- maar dan online).

Laat ik beginnen met een heel divers lijstje van succesvolle internetbedrijven:

• Google
• Marktplaats
• Kieskeurig
• Bellen.com
• Nu.nl

Op het eerste gezicht hebben bovenstaande bedrijven niet zoveel met elkaar te maken. Maar als je er wat beter over nadenkt is er wel degelijk een rode draad. Al deze bedrijven aggregeren, selecteren en ordenen vraag en aanbod. Ze maken dingen zoals nieuws, informatie en vraag & aanbod op de een of andere manier transparant voor de bezoeker. Google doet dat door websites te ordenen op relevantie, Bellen.com door telecom tarieven duidelijk tegen elkaar af te zetten, Nu.nl selecteert de belangrijkste nieuwsberichten van de persbureau’s etc.

Deze bedrijven zijn succesvol doordat ze allemaal lean & mean zijn. Het enige wat ze doen is aggereren, selecteren en ordenen. Als er geen persbureau’s waren en Nu.nl zou een eigen ‘echte’ redactie moeten optuigen zouden ze direct ten onder gaan (want te duur). Als Kieskeurig alle reviews zelf zou moeten schrijven zou het ook meteen over zijn (want ook te duur).

Moraal van het verhaal: als je een hele batterij specialisten (journalisten, productreviewers noem het maar op) moet inhuren om je website gevuld te houden is je businessmodel onthoudbaar. Heb je daarentegen een model dat user generated content aggereert, selecteert en/of ordent (liefst volgens een algoritme), dan ben je de koning.

Dat Michael Jackson dood is mag geen nieuws meer heten. Ook al weet ik het zelf nog geen half uur, een korte online zoektocht bewijst dat de halve wereld het al weet en dat de eerste grappen al in het rond vliegen.

De dood van Michael Jackson is nieuws met een major impact. Zeker omdat er nog relatief weinig bekend is over o.a. de echte doodsoorzaak gaan mensen vollop op zoek naar de laatste nieuwsfeiten. Hoe ik dat weet? Simpel:

[klik voor groter beeld]

Bovenstaand screenshot toont waarop op dit moment wordt gezocht bij Google. Ik heb daarin met geel gemarkeerd welke zoekopdrachten over Michael Jackson gaan.

Van King of Pop naar King of Search…. Waarschijnlijk zal deze roem wel (nog) iets vergankelijker zijn…

In het afgelopen jaar is er een fenomeen ontstaan wat ik in eerste instantie nog niet helemaal begreep: online shops die alleen toegankelijk zijn voor een select publiek. Normaal gesproken wil je zoveel mogelijk mensen je winkel in trekken, maar dat doen deze shops dus uitdrukkelijk niet. Je kunt alleen ‘kopen op uitnodiging’. Klinkt een beetje onlogisch, maar dat is het toch niet, ik leg verderop uit hoe dat dan zit.

In Nederland zijn de bekendste voorbeelden van dit soort shops ShopVIP.com (50.000 leden) en 42HRSClub (250.000 leden waarvan 80.000 in Nederland). Vandaag maakte Emerce bekend dat ondernemer Govert van Eerde start met Brandfield. In tegenstelling tot de meeste besloten online shops richt Brandfield zich niet op vrouwen maar op mannen. Producten die verkocht worden zijn “luxe life style-artikelen als bijvoorbeeld gadgets”.

Ik ken Govert nog uit de tijd dat de baas was van 24/7 Media waar ik jaren geleden ooit stage liep. Na 24/7 Media richtte hij TAPPS op (succesvol verkocht) en daarna was hij actief met Topclick.  Ben daarom erg benieuwd hoe dit zal lopen!

In het Emerce artikel licht van Eerde wel een tipje van de sluier hoe het concept van besloten shops werkt:

“Je hebt de zogenoemde end of life-products. De nieuwe iPhone is er, dat betekent dat er nog veel ‘oude modellen’ zijn. Leveranciers willen deze modellen in grote volumes tegen korting aanbieden, omdat het moeilijk is dat in het traditionele kanaal te doen.” Merken bieden niet graag top-producten aan voor weinig, dat kan afbreuk doen aan het merk. De besloten sites hebben een voordeel, ze komen niet voor in de zoekmachines. De aanbiedingen blijven achter gesloten deuren.”

Als je het zo leest kun je haast niet anders dan denken: ”levensvatbaar concept!”

Gisteren heeft de commissie Brinkman haar plannen gepresenteerd. Deze commossie van wijze mannen onder leiding van Elco Brinkman had de opdracht minister Plasterk te adviseren over ”innovatiemogelijkheden binnen de pers en over de toekomst van nieuws en opinievoorziening in Nederland, toegespitst op de rol van de pers”. Ik heb het rapport zelf niet gelezen, maar wat ik er gisteren uit de media van begreep was het niet best. Elsevier vat het op deze manier samen:

Om de krantensector te kunnen redden, moet er een heffing komen op internetaansluitingen. Dat is het kernpunt van het advies van de commissie-Brinkman aan de sector.  

 De reactie van Geenstijl is nog wel iets krachtiger:

Krant ga dood, je hebt je kans gehad  

 Nou ja, het hele internet staat vol met reacties op de plannen van de commissie Brinkman. De een nog vernietigender dan de andere. So much voor de commissie Brinkman….

Maar wat als ze nu van te voren het boek “what would Google do” hadden gelezen? Misschien had het rapport er dan wel heel anders uitgezien. Het boek gaat in tegenstelling tot wat je zou verwachten niet zozeer over Google, maar meer over hoe het speelveld op het gebied van media totaal is veranderd. Google heeft met z’n zoekmachine de advertentieindustrie totaal op zijn kop gezet door echt te innoveren en daardoor de regels van het spel te veranderen.

In het boek beschrijft auteur Jeff Jarvis “nine new opportunities and models online that might – just might – support news, though on a vastly different scale”. De kansen die Jarvis ziet zijn:

1. Benader een nieuw soort adverteerders
2. Zet nieuwe diensten op
3. Zet eigen netwerken op
4. Ga spullen verkopen
5. Stap in nieuwe businesses
6. Beschouw nieuws als een ‘ecosysteem’, niet als product
7. ‘Publicy supported journalism’
8. Stap in educatie
9. Efficiency: Do what you do best and link to the rest

Voor een korte toelichting op bovenstaande punten, check Rethinking Media. Wat mij betreft had de commissie Brinkman zich beter kunnen storten op de kansen die Jeff Jarvis van “What would Google do” ziet. Als ze daar nou een paar concrete uitwerkingen / plannen van hadden gemaakt waren we nu een stuk verder geweest!